Rozdział 4

   Nie wiedziałam co powiedzieć. Stałam tylko i patrzyłam na Thorina, który postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i odezwać się pierwszy.

- Clarlien – rzekł dosyć pogodnym tonem i spojrzał mi w oczy. – Przyszłaś się przywitać?

   Uśmiechnęłam się lekko, lecz potrząsnęłam głową.

- Mogę wiedzieć, co tutaj robicie? – zapytałam prosto z mostu. Nie chciałam zwlekać.

- Najwyraźniej nas uwięziono – powiedział ponuro. – Czy nie widać?

- Ale dlaczego szliście przez Mroczną Puszczę? – Zmarszczyłam brwi. – To, że natraficie na nasz oddział było raczej do przewidzenia.

- To była jedyna droga – odparł krótko. – Może ty mi raczej powiesz, czemu cię nie było, kiedy nas złapano? Jesteś przecież dowódczynią straży – zerknął na mnie uważnie.

- Akurat wyjechałam do Rivendell – rzekłam. – Słyszałam, że tam gościliście.

   To była prawda. Podczas ostatniej wizyty w Imladris usłyszałam od Elronda, że ostatnio była u nich kompania Thorina. Postanowiłam jednak póki co nie zdradzać tego faktu stryjowi i zachować to dla siebie.

   Thorin pokiwał powoli głową.

- Wiesz co – powiedziałam – opowiedz mi o podróży. Podobno ścigali was orkowie.

- To dość długa historia. – Zmarszczył czoło.

- Ależ mamy jeszcze jakieś pół nocy – uśmiechnęłam się. Byłam niezwykle ciekawa,  co im się przytrafiło.

- Dobrze, zatem słuchaj – westchnął.

   Opowiedział mi wówczas o tym, jak to pewnego wieczoru spotkał w Bree Gandalfa Szarego i jak czarodziej nakazał mu odzyskanie ojczyzny. Niedługo potem zebrał swych trzynastu pobratymców i wyruszył do Shire, skąd mieli zabrać ze sobą pewnego niziołka. Bardzo mnie to zdziwiło, bowiem nigdy nie sądziłabym, iż właśnie hobbit nadawałby się na taką wyprawę. Jednak ten hobbit (na imię miał Bilbo) okazał się naprawdę wyjątkowy pod względem odwagi i sprytu. Wielokrotnie bowiem to właśnie on (gdy Gandalfa nie było w pobliżu) ratował kompanię w niebezpiecznych sytuacjach, m.in. w przypadku pojmania krasnoludów przez trolle czy pająki. Ocalił nawet życie Thorinowi. Nieszczęśliwie okazało się bowiem, iż Azog Plugawiec, rzekomo zabity w Morii, jednak żyje i poluje na krasnoludów. Ścigał ich od wyjścia z Rivendell. W końcu, wraz ze swymi orkami i wargami otoczyli kompanię (która właśnie ledwo umknęła przed goblinami) zmuszając ją do wejścia na drzewa. Thorin, jak to zwykle ujął się honorem i podjął się beznadziejnej walki z Bladym Orkiem, przez co zginąłby, gdyby nie niziołek. Cała kompania zresztą także skończyłaby marnie, gdyby nie orły, które ich zabrały. Udało im się uciec przed Azogiem, jednak nie na długo. Przeżyli tylko dlatego, iż udało im się schronić u Beorna (słyszałam, że jest to człowiek żyjący gdzieś niedaleko Mrocznej Puszczy, umiejący zamieniać się w ogromnego niedźwiedzia). A wszystko dzięki czarodziejowi. Jednakże Gandalf musiał ich opuścić. Zaraz potem kompania weszła do Mrocznej Puszczy, zgubiła się schodząc ze ścieżki, natrafiła na pająki i podczas walki z nimi została złapana przez naszą straż. Tak w skrócie przedstawiała się sytuacja.

   Słuchałam z uwagą, od czasu do czasu dając upust swemu zdumieniu, podziwowi lub irytacji. Gdy Thorin skończył mówić, spojrzał znów na mnie i rzekł:

- Uwolnij nas, Clarlien.

   Zerknęłam na niego zaskoczona. Nie sądziłam, iż będzie mnie prosił o coś takiego.

- Co? – zapytałam zdezorientowana. – Przecież wiesz, że nie mogę.

- Myślę, że możesz – powiedział zdecydowanie. – Dowiedz się, gdzie są klucze, weź je i zrób to. Masz wysokie stanowisko, posłuchają się ciebie – nalegał.

- Nie mogę – powtórzyłam z napięciem w głosie. – To nie tak, jak myślisz. Nawet jeżeli wezmę te klucze i was uwolnię, wszystko wyjdzie na jaw. Zrobiłabym to, ale gdyby Thranduil się o tym dowiedział (co nastąpiłoby zapewne szybko) straciłabym to, o co przez wiele lat zabiegałam.

Thorin wpatrywał się we mnie z nieco gniewnym spojrzeniem.

- Jego zaufanie? – zapytał z pogardą. – Czy wysokie stanowisko?

- I jedno, i drugie – spuściłam wzrok.

- Nie warto – odparł. – Nie warto tak się dla niego starać. On... nawet nie myśli racjonalnie – w jego głosie narastał gniew. – Przyjrzyj się tej sytuacji z innej strony. Nie dość, że pozostał obojętny na nasze dawne prośby o pomoc i po latach nas tu zamknął (a jak wiesz, nie zrobiliśmy mu nic złego), to jeszcze śmiał proponować mi jakieś żałosne układy. Że niby nas uwolni i nam pomoże... I to w zamian za co?! Za garść białych kamieni! – Thorin zbliżył się nieco do kraty ze wzburzonym wyrazem twarzy. Ja zaś tylko patrzyłam na niego z powagą. Miał rację, stryj przesadził. Nie bardzo jednak wiedziałam, co odpowiedzieć. – Jedyne na czym mu w życiu zależy, to te marne klejnoty!

- Posłuchaj, Thorinie – zaczęłam chłodno. – Zdaję sobie z tego sprawę, ale każdy z nas ma jakieś wady. To samo mogłabym powiedzieć o krasnoludach. Czy przypadkiem twój dziadek nie oszalał właśnie za sprawą bogactw?

- Nie jestem... – zaczął, a ja przewidziałam, co chce powiedzieć i przerwałam mu.

- Wiem – powiedziałam szybko. – Ale nie mogę nic poradzić w tej sytuacji, przykro mi – ucięłam i spojrzałam mu w oczy. Malowało się w nich rozczarowanie.

- Myślałem, że okażesz się bardziej lojalna temu, komu się zwierzasz niż temu, z którym nawet nie rozmawiasz swobodnie – rzekł, po czym usunął się w cień celi. – Widać się myliłem.

   Tego już było dla mnie za wiele. Czy on nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo byłam rozdarta?! Powinien był się domyślić. Bardzo bowiem chciałam ich uwolnić, lecz jednocześnie zależało mi też nie tyle co na zaufaniu stryja, co na zachowaniu mojego stanowiska. Byłam teraz całkowicie bezradna.

   Rzuciłam mu gniewne spojrzenie i wysyczałam:

- Zobaczę, co da się zrobić – nie czekając na reakcję, odwróciłam się na pięcie i odeszłam na górę.

   Pobiegłam szybko do swojej komnaty, nawet nie dbając o to, czy ktoś mnie widzi. W głowie rozbrzmiewały mi słowa usłyszane w ciągu ostatniej godziny.    
   Gdy dotarłam do pokoju, od razu rzuciłam się na łóżko. Mimo wewnętrznego wzburzenia, od razu udało mi się zasnąć, gdyż byłam bardzo zmęczona tym długim dniem. Tej nocy nie śniłam o niczym.

   Następnego dnia wstałam dosyć późno. Początkowo po przebudzeniu byłam odczułam coś w rodzaju radości z powodu nowego dnia, w którym wreszcie będę mogła wybrać się na spacer po naszym lesie. Zerknęłam w stronę mojego dużego okna. Świeciło słońce i było dosyć ciepło. Gdy wyjrzałam na zewnątrz, lekki wiatr rozwiewał mi włosy. Piękny, jesienny dzień.

   Zaraz jednak przypomniałam sobie wczorajsze wydarzenia i zdałam sobie sprawę, że ten dzień wcale nie przedstawia się tak kolorowo. Od razu popsuło mi to humor. Zamknęłam z trzaskiem okno, umyłam się i włożyłam na siebie mój strój bojowy (w jego skład wchodziły ciemnobrązowe skórzane spodnie, nieco jaśniejsze długie buty z podobnego materiału, ciemnozielony płaszcz oraz sztywna ochronna kamizelka z grubej skóry), który zakładałam niemal codziennie. Wzięłam też ze sobą łuk, kołczan i dwa sztylety wetknięte za pas, bowiem broń bardzo często przydawała się podczas moich wycieczek do lasu.

   Postanowiłam jak zwykle wymknąć się niepostrzeżenie. W tym celu nie poszłam do wspólnej jadalni, tylko zabrałam po drodze trochę prowiantu z kuchni.

   Gdy wyszłam z pałacu, nie wiedziałam, gdzie konkretnie się udać. Wiedziałam tylko, że potrzebuję jakiegoś ustronnego miejsca, aby obmyślić parę spraw. Przeszłam przez kamienny pomost łączący wrota królestwa z lasem, odeszłam w bok ze ścieżki i ruszyłam przed siebie. Nie bałam się, iż się zgubię, gdyż od dawna doskonale znałam każdą część lasu otaczającą pałac.

   Szłam szybkim krokiem przez jakąś godzinę. Otaczająca mnie Puszcza nie była tu jeszcze tak zniszczona i zdziczała jak na obrzeżach. Drzewa były tu wysokie i stare. Promienie słoneczne ledwo przedostawały się przez ich rozłożyste konary, teraz pokryte liśćmi w różnych odcieniach pomarańczy, złota i czerwieni. Pojedyncze plamki światła popołudniowego słońca tańczyły po ziemi. Wyglądało to naprawdę pięknie.

   Uwielbiałam jesień w Mrocznej Puszczy. Każdego roku nie mogłam się nadziwić pięknie przyrody o tej porze, dlatego tak często chodziłam na leśne wyprawy. Teraz jednak nie zwracałam na to zbytniej uwagi. Miałam co innego na głowie.

   Zatrzymałam się na niewielkiej bezdrzewnej, pokrytej wyschniętą trawą polanie, którą przecinał wąski strumień. Uklękłam koło niego i zanurzyłam dłonie. Mimo, iż dzień był ciepły, woda była tak lodowata, że aż przeszedł mnie dreszcz. Jednakże odświeżyło mi to umysł. Usiadłam, oparłam się o duży ciemny kamień i sięgnęłam po prowiant. Spożywając suszone owoce, zaczęłam się zastanawiać jak wybrnąć z obecnej sytuacji. Nie miałam pojęcia, jak pomóc Thorinowi i jego kompanii, jednocześnie nie narażając się na gniew stryja i nie tracąc swego stanowiska. Albo jedno, albo drugie.

   Westchnęłam ciężko. Cóż mogłam zrobić? Jak na złość nic akurat nie przychodziło mi do głowy. Bardzo chciałam uwolnić krasnoludów. Nie wynikało to tylko z mojej przyjaźni z Thorinem, lecz również z słuszności tej wyprawy. Należało bowiem wreszcie rozwiązać sprawę ze smokiem. Thranduil chyba naprawdę nie rozumiał powagi sytuacji, skoro przedkładał chęć odzyskania swojej biżuterii ponad wspólne dobro... Zresztą, już jakiś czas temu spostrzegłam, że stryj, mimo, iż od czasu do czasu posyłał mnie na wyprawy zwiadowcze to i tak przestał interesować się tym, co działo się poza granicami naszego królestwa. Byłam na niego bardzo zła z tego powodu, ale póki co nie wyrażałam sprzeciwu. Nie chciałam ryzykować kary.

   Tak też było i teraz, choć w głębi ducha zaczęłam już obmyślać sposób, w jaki pomogę Thorinowi. Pomyślałam, że może w nocy, gdy nie będzie większości strażników, może rzeczywiście wezmę te klucze i potajemnie ich uwolnię. Jednakże, nie byłam przekonana co do tego planu.

   Siedziałam z głową podpartą rękoma i myślałam gorączkowo. Nagle coś sobie uświadomiłam. Było to niemal jak olśnienie. Dlaczego wcześniej o tym nie pomyślałam?! Przecież istniał jeszcze niziołek, który najprawdopodobniej nie trafił w ręce naszej straży, gdyż nie było go w lochach, a Thranduil nic o nim nie wspominał. Być może, przy odrobinie szczęścia, udałoby mi się odszukać owego hobbita. W ciągu jednego dnia nie mógł odejść daleko. Zresztą, skoro rzeczywiście był taki lojalny i sprytny, to możliwe, iż ukrywał się gdzieś koło królestwa i obmyślał już plan. Wpadłam na pomysł, że może uda mi się za jego pośrednictwem uwolnić kompanię.

   Wreszcie miałam jakiś w miarę sensowny plan. Teraz mogłam tylko mieć nadzieję, iż się powiedzie. Oznaczało to, że muszę jak najszybciej przystąpić do działania.Wstałam, otrzepałam płaszcz i ruszyłam marszem z powrotem.